Ζωγράφοι, άνοιγμα στο αίνιγμα: αιματηρή συνεισφορά στο επερχόμενο

Αλιέας | Κουμής | Μηνάς | Ματράγκα

αἱματηρή συνεισφορά στο ἐπερχόμενο

Παρασκευή 20 Μαϊου 2011, ώρα 8.30 μ.μ.
20/5 έως 30/6/2011

αιματηρή συνεισφορά στο επερχόμενο

ΔΙΑΝΟΗΣΗ

Παρακολουθοῦμε, καιρό τώρα, τούς ἐπίδοξους διαλύτες τοῦ αἰνίγματος τῆς τέχνης (καί δή τῶν εἰκαστικῶν) νά ἀναζητοῦν τό πολύτιμο-ἀληθινό μέσα στήν ποικιλία τοῦ πάντοτε-νέου καί πάντοτε-ἰδιαίτερου.

Μία ἄσκοπη ὄρεξη, μαζί καί μία ἐκκεντρική ἀνορεξία διαμορφώνουν τά πεδία καί τά ἔργα τῆς τέχνης στά χωροχρονικά προπύλαια τοῦ ἐπερχόμενου. Η σχέση μέ τήν τέχνη ἀντικατοπτρίζει τή σχέση μέ τό λόγο. …ζώουσιν οἱ πολλοί ὡς ἱδίαν ἔχοντες φρόνησιν.
Φεῦ, δέν εἶναι ξυνός πιά ὁ λόγος, μήτε στά πεδία μηδέ στά ἔργα. Ἡ πλειονότητα -πλειονότητα καί τῶν δημιουργῶν- σήκωσε τό κρυφό χαρτί καί ἡ παρτίδα της λήγει βιαστικά τό παιχνίδι, ξέμεινε ἀπό λόγο, σύλησε τo αἴνιγμα, ἐπιχειρεῖ ἐγκατάσταση ἀνασκαφῆς στό κενό.
Μειοψηφίες, γνήσιοι ρομαντικοί, ποιητές καί ζωγράφοι, οἱ ἐφεδρεῖες ὑπεράσπισης τοῦ αἰνίγματος δέν βιάζονται νά τελειώσουν τήν παρτίδα, πολλῶ δέ μᾶλλον τό παιχνίδι.
Τό ἐπερχόμενο δέν ἀναγγέλλεται, μπορεῖ καί νά ἀργήσει. Κι ὅταν ἔλθει, ὅποτε ἔλθει, ἴσως νά ἀπογοητεύσει τούς ἰδιοφυεῖς-βιαστικούς καί τά παιδιά τῶν ἀγορῶν. Ἡ σχέση, ἡ σχάση τοῦ αἰνίγματος τῆς τέχνης δέν εἶναι ὅπως τῆς ὕλης καί, σίγουρα, γίνεται ἔξω καί πέρα ἀπό τά σύνορα τοῦ lifestyle.
Τέσσερις ζωγράφοι κι ἕνας ποιητής, διόλου τυχαία μειοψηφία σέ διόλου τυχαία στέγη, ἀκολουθοῦν τόν ξυνό λόγο καί συνομολογοῦν ἀνοικτά ὅτι,

Ζωγραφική: "Άγιος Σεβαστιανός", Αλέξανδρος Αλιέας 1980

“Εἶναι πέρα ὡς πέρα ἀσήμαντη ἐκείνη ἡ σχέση μέ τήν τέχνη πού τή μετατρέπει σέ ἀνώδυνο ὄνειρο, σέ μία φαντασίωση χωρίς αἱματηρή ἀναφορά στήν καίρια, ἀτομική ὅσο καί συλλογική ὕπαρξή μας. Τό αἴνιγμα, τό ἄνοιγμα τῆς τέχνης ἀπαιτοῦν νά ξεπεράσουμε ριζικά τό δικό μας κλείσιμο.

Ὡς πρός τό ὄνειρο τῆς ταύτισης τέχνης καί ζωῆς, ὅσο ἑλκυστικό κι ἄν εἶναι, δέν μπορεῖ παρά νά συνθλιβεῖ ἀναπόφευκτα ἀπό τήν ἀδήρητη πρόζα τοῦ κόσμου.”
Επιλογές από την εργογραφία των ζωγράφων θα αναρτηθούν υπό τη μορφή ηλεκτρονικών καταλόγων στην ακόλουθη ιστοσελίδα της γκαλερί: www.eurocrisis.eu/ainigma.html . Για την έκθεση έχουν επιλεγεί αντιπροσωπευτικά -της πορείας των δημιουργών- έργα ( 1980 – 2010).
____________________
1. Κώστας Ἀξελός, «Τό ἄνοιγμα στό ἐπερχόμενο καί τό αἴνιγμα τῆς τέχνης», ἐκδόσεις Νεφέλη, Ἀθήνα 2009
2. Οι κατάλογοι θα αναρτηθούν την ημέρα των εγκαινίων.

“Ψωμί, Ψωμί Πολυτελείας, Ψωμί Υποτελείας”

PRESS RELEASE:
Η Γκαλερί του Πεδίου του Άρεως [Mars Field Gallery], με τη συνεργασία του Διαδραστικού Λαογραφικού Μουσείου Βαρνάβα και τη στήριξη των «δρόμων του ψωμιού», διοργανώνει την ομαδική έκθεση:

<ψωμί, ψωμί πολυτελείας, ψωμί υποτελείας>

Continue reading

“ναρκισσισμοί” στη Γκαλερί του Πεδίου του Άρεως

“ναρκισσισμοί”… με χρώματα, όπως ακριβώς εκείνα που έχει και ο αλέκτωρ, ο νάρκισσος. Ζωγραφική του Ιάκωβου Κουμή στη Mars Field Gallery

30 Μαρτίου -17 Απριλίου 2011

Αλέκτωρ ο νάρκισσος, Ιάκωβου Κουμή © 2010

 

Κυριακή εντάσεως ποιήσεως

έργο της Γεωργίας Καπετανάκη

έργο της Γεωργίας Καπετανάκη - all rights reserved

Η Mars Field Gallery στεγάζει εξ’ αρχής την ποίηση και την περιστοιχίζει εικαστικά.

Continue reading

P.S.: Η χώρα, η εργασία, η ανθρώπινη τιμή και αξιοπρέπεια, οι θεσμοί ποδοπατούνται στο πεδίο της βλακώδους μάχης/συμπαιγνίας των αρκτικολέξων

Να πάμε λίγο πίσω… στην αποκαθήλωση της εργασίας

Τι να μας πουν τώρα (σ.σ. αυτές τις ώρες-μέρες-χρόνια) τα συντεχνιακά αρκτικόλεξα [ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ,  ΓΣΕΕ, ΣΕΒ, G700]

“ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ”! κατ’ ουσία αλλά και κατ’ όνομα διαφοροποίηση από τα ψευτοαγωνιστικά αρκτικόλεξα. Ότε διακηρύξεις, ούτε καταστατικά, ούτε, γραμματείς, ούτε πρόεδροι και αντιπρόεδροι, ούτε καθαρίστριες, ούτε μελέτες, ούτε εκτός έδρας, ούτε νεοκλασσικά γραφεία, ούτε βραβεύσεις, ούτε χορηγοί, ούτε…, ούτε…, ούτε…

Πόσο ποιο απλά θα μπορούσε να διατυπώσει κανείς το αντικείμενο και το σκοπό; ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ, τόσο απλά που σε αναγκάζει αμέσως να κάνεις πράξη το σκοπό σου. Διότι δεν χρειάζεται να εξηγήσεις, σε κανέναν, τι πρέπει να κάνει! Δυο λέξεις και όλοι καταλαβαίνουν και υλοποιούν αμέσως το ίδιο πράγμα.

Είναι απίστευτο, η κοινωνία με το  “ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ” έχει δώσει super αγωνιστική πάσα στα κυβερνώντα, συγκυβερνώντα, παρακυβερνώντα και δήθεν αντικυβερνώντα αρκτικόλεξα κι εκείνα κάνουν τα αδύνατα δυνατά να μας στείλουν 100 χρόνια πίσω από τα γελάδια.

Πόσο είπαμε ότι έφτασε η ανεργία; 14,8%; και ποιο είχε πει ο υπουργός ότι είναι το όριο αντοχής του συστήματος; 14%;

Κι αν η πραγματική ανεργία δεν είναι 14,8% και είναι 20,8%;

Δυστυχώς για τους κυβερνήτες και ευτυχώς για την κοινωνία και την ιστορία της κοινωνίας, στις κοινωνίες δεν υπάρχει σημείο τήξεως όπως συμβαίνει με τα μέταλλα. Κι αν υπάρχει, αλλού χύνεται η κοινωνία και αλλού βρίσκεται το καλούπι.

Υπάρχει όμως Σημείο Καμπής, και η κοινωνία εκεί βρίσκεται τώρα και το ξέρει, και ξέρει επίσης τι κάνει.

Έργο της Νατάσας Ματράγκα © 2008 "Σημείο Καμπής"

Κι όμως, τα κόμματα δεν είν’ στο σύστημα! Τα ζόμπι δεν ανήκουν πουθενά.

Έχω μελετήσει επισταμένα τα δυναμικά [κοινωνικά-παραγωγικά] συστήματα, τόσο θεωρητικά-επιστημολογικά όσο και εμπειρικά.

Έχω δημιουργήσει, διευθύνει συστήματα. Έχω διαλύσει συστήματα τα οποία έδειχναν να μην έχουν πλέον δυνατότητες επιβίωσης. Έχω αναδομήσει, αναμορφώσει και αναζωογονήσει συστήματα προκείμενου να παρατείνω την αποστολή τους.

Δεν θα ήταν ποτέ δυνατό να συνεχίσω να διατηρώ τη θέση και την ιδιότητα που μου προσφέρει η ύπαρξη και λειτουργία ενός συστήματος (του οποίου είμαι δημιουργός, μέλος ή διευθύνων) αν αυτό το σύστημα ξεπερνούσε τα όρια αντοχής του και άρα δεν υφίστατο πλέον ως σύστημα.

Δεν μπορώ να εννοήσω πώς κατορθώνουν άλλοι να εξακολουθούν να είναι διευθυντικές και λειτουργικές μονάδες ενός συστήματος που οι ίδιοι ομολογούν πως έχει καταρεύσει. Continue reading

τ’ αφήνουν τα ρόδα τις αυγές να πνίγονται από τον άσπρο σατανά

Το πρωί και το βράδυ

Σαν τα νυχτοπούλια της σκοτεινής Κυράς
και σαν η πανσέληνος γλυκά τον αφρό της
στο φως χαρίσει,
τότε αιώνιε θεέ της λάμψης και της χαράς
χύσε τα σωθικά σου στη μαύρη, πηχτή ερημωσιά της γης.

Έρημη είναι κι’ ας βουίζει η μηχανή του κόσμου
τη βλέπει ο θεός μας και την παραμελά
τη βλέπει ο θεός μας και ασάλευτος θεατής μένει
τη βλέπει ο τρελός και αναφωνά
τη βλέπει κι’ ο μαγκούφης μα δειλιάζει
όλοι τη βλέπουν, μα αιχμάλωτοι τα χέρια τους σηκώνουν
τ’ αφήνουν τα ρόδα τις αυγές να πνίγονται
από τον άσπρο σατανά…

Από τη συλλογή “Παλμοί Ανθρωπιάς” [1994]
του αείμνηστου, πολυαγαπημένου ποιητή Τάσου Κοσκολέτου-Μπουζιώτη

Όλες οι μέρες του παγκόσμιου χρόνου στη γυναίκα

Ναι, σ’ αγαπώ
Μα πιότερο αγαπώ ελεύθερη να ‘σαι
Ανυπόδητη καθώς χαίρεσαι να φτάνεις
Στα ριζώματα των ενστίκτων της φύσης
Κατάματα να θωρείς τον αμάραντο.

Από τη φύση σου γεννιέμαι και τη δική σου φύση αναζητώ. Το πρώτο άρωμα που έχει ενσταλάξει στους νευρώνες η φύση του γένους σου, την ώρα που αποκτώ αισθήσεις, ορίζει τη σχέση της ζωής μου με σένα. Ζω και δημιουργώ στις παρυφές των ονείρων σου, κατοικώ στους δρόμους των εαρινών σου περιπάτων.

Λαβύρινθος © 2011

 

Ο Πόλεμος

Ο Πόλεμος

Βαριά πλακώνουν μια ιστορία ένδοξη,

γεμάτη μεγαλείο από υψηλά πνεύματα,

φλόγες, ερείπια και λυγμοί φτωχών αγωνιστών

μπροστά σ’ ένα νεκρό. Continue reading

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟ ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΟ ΚΛΕΙΔΙ

“Αναζητώντας το Διαλεκτικό Κλειδί”

Απόσπασμα ανέκδοτου πεζού έργου (νουβέλα, δοκίμιο) του Λαβυρίνθου, © 2011

«Καλημέρα κύριε Κοσμά, μη λησμονήσετε την αγωγή σας». Ήταν η φωνή της προσωπικής του οικονόμου, από την οποία είχε ζητήσει να έχει καθαρή άρθρωση και νοηματική ακρίβεια, να είναι λακωνική και σαφής, να είναι τυπική και αξιέραστη μαζί. Το σεβασμό τον θεωρούσε δεδομένο, ως εκ των ων ουκ άνευ. Βέβαια, εκείνη ήταν πάντοτε τυπική, και για το λόγο αυτό εκείνος δεν χρειάστηκε ποτέ να απαιτήσει την ευγένεια.

Continue reading

Ο Καραγκιόζης ανοίγει την Παράσταση

από την ανέκδοτη «Συλλογή των Εμπνευσμένων Σημειώσεων» του Λαβυρίνθου

Αντί προλόγου

Σήμερα αποφάσισα να γίνω γνήσιος και αληθινός συλλέκτης

Ποτέ άλλοτε δεν το είχα επιχειρήσει σοβαρά

Βέβαια, ποτέ δεν έπαψα να συλλέγω μικρής, αλλά συμβολικής αξίας έργα τέχνης

Όπως εκείνη τη μοναδική φιγούρα-μαριονέτα του καραγκιόζη

Με το μεράκι του Μάρκου, «ο Καραγκιόζης ανοίγει την παράσταση» Continue reading