..και τι είναι αυτό που εσύ
το ονομάζεις έρωτα?
Κι αν ξέπεσε στα μάτια σου
ο μικρός ατίθασος θεός
γιατί εσύ να τον θρηνήσεις?
Θαρρώ πως και εκείνον
ένας ανώτερος θεός
θα ‘πρεπε να τον εποπτεύει.
Αν σου μιλώ ως Έλλην
είναι γιατί ποτέ
δεν μου συστήθηκαν
άλλοι θεοί
με αρμοδιότητες ξεχωριστές
και με ειδικές ευθύνες.
Και ποιος μου λέει εμένα
πως είναι ο έρωτας θεός,
αληθινός πως είναι,
μήπως εγώ τον είδα?
Δεν είναι δα και ο μόνος
θρύλος.
Ο λόγος που με κάνει
να στοχάζομαι
και να μιλώ για εκείνον
είναι που δε ζει
και να υπάρξει ζωντανός
δεν θα μπορέσει,
και συνεπώς
δεν μ’ απειλεί,
το ξέρω.
Ανάλογα,
που θα βρεθώ
και πως θα τύχει να ‘μαι,
επινοώ έναν έρωτα
σεξιστικό
και μια μορφή του δίνω
γιατί μπορώ και βλέπω.
Αυτό είναι ο έρωτας?
Και να μην έβλεπα
μια άλλη εκδοχή του
σίγουρα θα επινοούσα
μα θα ψηλάφιζα καλά
πριν αγοράσω
τη μορφή του.
Αλήθεια, ρώτησες ποτέ
έναν εκ γενετής τυφλό
μορφή αν έχει
ο έρωτάς του
και τι ο έρωτας για εκείνον
να σημαίνει?
Έτυχε ποτέ ν’ αφουγκραστείς,
του Απόλλωνα τη λύρα
και στις νότες της απάνω
τον έρωτα τον άφαντο
να σιγοτραγουδήσεις?
Στον φάνητα τον έρωτα
κι εγώ έχω πιστέψει
μα σαν φιλόσοφος
ξέρω καλά
πως είναι ανώφελο και βέβηλο
να του περάσω το χαλκά
για να τον έχω δέσμιο και γειωμένο.
Θα ‘μουν ανόητος
να είχα για σκοπό,
τον έρωτα -μόλις τον βρω-
να θέλω να υποτάξω.
Αν φύγει από μένα
θα χαρώ,
εκείνα που απλόχερα
του έδωσα
αλλού θα μεταγγίσει.
Γιατί λοιπόν να τον θρηνήσω?
Να ερωτευτώ σημαίνει, πρώτα,
να ανακαλύψω
του άλλου τη μοναδικότητα,
αίφνης, τον άλλο ανακαλύπτω
κι ερωτεύομαι.
Αν σε γοητεύσει
μονάχα η μορφή
μάλλον δεν είναι έρωτας
αυτό που νιώθεις
και μη τον ψάξεις πιο βαθιά
μα γλέντησέ τον
όσο μπορείς
του Διονύσου επιθυμία μπορεί και να ‘ναι.
Τα αλλόκοτα ταξίδια
του ενός
δεν είναι έρωτας
μα είναι πεδίο βολικό
και πρόσφορο είναι έδαφος
για να παιδεύεται η γραφή
και να καλλιεργείται ο λόγος.
Σπορέας είναι ο ποιητής
σπόρο γυμνό και καθαρό σκορπάει
μα δεν ορίζει αυτός τι βγάζει το χωράφι.
Μαζί με τον πολύτιμο καρπό
ζοχούς, αγκάθια και παράσιτα θα δρέψει.
Ακόμα και το χώμα
θέλει να αναπαύεται,
για μια και δυο και εφτά χρονιές
να ησυχάζει…
Χαίρεται τη μοναξιά του το αληθινό
το γόνιμο χωράφι
κι ας έχει μόνο τους ζοχούς,
τα αγκάθια και τις αγριάδες για ενοίκους…
© Λαβύρινθος 2006
