Towards a literally cynical society

Από μια ενήλικη αυτιστική γυναίκα, μήνυμα στην “ευαίσθητη” Εισαγγελία και στη “Φιλόζωη” ελληνική κοινωνία με αφορμή την πρόσφατη κακοποίηση σκύλου.

Ζωγραφική από τη Συλλογή “Εκκλησία των Ζώων”
“Η ΘΥΣΙΑ” 2014

Είναι ασύλληπτο πόσο άγεται και φέρεται από τις εποχικές ορέξεις και τις επιθυμίες του το ζώο τού είδους χόμο σάπιενς , χωρίς να αντιλαμβάνεται την βαθιά αντινομία, έως και τη γελοιότητά του. Ο χόμο σάπιενς είναι έλλογο και πολιτικό ζώο, δεν παύει να είναι όμως ζώο. Δεν παύει να μοιράζεται τις ίδιες βασικές βιολογικές λειτουργίες με την πλειονότητα των εμβίων, ήτοι τη λειτουργία τής αναπνοής, του μεταβολισμού και τής αναπαραγωγής.

Η συνειδητοποίηση τής αντινομίας -ίσως μια εξελιγμένη λειτουργία του χόμο σάπιενς-, αντανακλά στην ικανότητα (μάλλον ικανότητα ολίγων) αναστοχασμού, συναισθηματικής αποστασιοποίησης και ψύχραιμης αποτίμησης τής ζωής και της εκάστοτε κατάστασης.
Ο μόνος τρόπος να δεις τον εαυτό σου καθαρά είναι να προσπαθήσεις να αποστασιοποιηθείς από αυτόν, όσο γίνεται. Σε μια κοινωνία η οποία έχει ανακηρύξει την κατανάλωση και τον (παν)ηδονισμό ως κορυφαίες αξίες τής μαζικοδημοκρατίας της είναι σαφές ότι οι συναισθηματισμοί κάθε είδους αποτελούν τον αξιολογικό της πλειοδότη και την πυξίδα προσανατολισμού της.

Μέσα σε μια τέτοια κατάσταση όπου οι θεατράλε ακτιβισμοί, οι συσκευασμένοι συναισθηματισμοί και τα μηντιακά αλτρουιστικά μονόπρακτα πουλάνε τρελά και βαφτίζονται ως “ανθρωπιά”, “πολιτισμός”, “ευαισθησία” και “αλληλεγγύη”, ενώ όλοι διαγκωνίζονται, σχεδόν βίαια, ποιος θα πλειοδοτήσει στην “ευαισθησία”, συνειδήσεις σαν τη δική μου αντιδρούν ακαριαία και θέλουν να κάνουν σαμποτάζ, αποδομώντας τις όψιμες και επιλεκτικές ευαισθησίες της βαλκανικής λαϊκής δημοκρατίας. Εύκολα κάποιοι θα αναμασήσουν τη γνωστή καραμέλα ότι μου λείπει η “ενσυναίσθηση”. Αναγνωρίζω, πρωτίστως, ότι η δύναμη των νευροτυπικών είναι ακριβώς αυτή· λειτουργούν ως αγέλη. Μιμείται ο ένας τον άλλον και γι’ αυτό παρουσιάζουν εξαιρετικές επιδόσεις στο άθλημα τής ανεπιφύλακτης διακίνησης των τυποποιημένων μηνυμάτων του λεγόμενου κοινωνικού σκοπού και ενδιαφέροντος.

Ως αυτιστική, αποκομμένη και αποστασιοποιημένη από το hive mind (σ.σ. συλλογικό νου ή κοινό νου ή όπως θέλετε πείτε το) της εποχής, είμαι η άλλη (βασανιστικά μοναχική, πλην όμως υπαρκτή) θέση και άποψη των πραγμάτων. Αφορμή για το παρόν κείμενο στάθηκε το περιστατικό κακοποίησης του σκύλου που κάποιος (αγνοούμε ποιος και γιατί) ονόμασε Έκτορα. Άραγε υπάρχει και Αχιλλέας, και ποιος είναι στο αφήγημα ο Αχιλλέας;

Κατ’ αρχάς εξηγούμαι: συνυπάρχω με τα ζώα, τα αγαπώ και τα σέβομαι, με έναν φυσικό και αυθόρμητο, θεωρώ, τρόπο, και όχι με παθολογικό τρόπο. Πάμε τώρα στους “ευαίσθητους” Εισαγγελείς και νομικούς, στην “πολιτισμένη” ελληνική κοινωνία και στους “φιλόζωους” (οι τελευταίοι έχουν κάνει τη φιλοζωία ιδεολογία). Αλαλάζουν οι φιλόζωοι ώστε το αδίκημα τής κακοποίησης ζώου να μετατραπεί από πλημμέλημα σε κακούργημα. Προφανώς οι ιδεολόγοι φιλόζωοι δεν έχουν την αυτή ευαισθησία να απαιτήσουν τις ίδιες ποινές (αν όχι σκληρότερες) για τις φάρμες εκτροφής ζώων και τα ορνιθοτροφεία. Εκεί όπου η κακοποίηση είναι συστηματική, ειδεχθής και νόμιμη, εκεί όπου τα ακρωτηριασμένα ζώα δεν θα προβληθούν ποτέ στο εξώφυλλο μιας διαδικτυακής φυλλάδας ευρείας κυκλοφορίας, παρά συνιστούν απαγορευμένες εικόνες διότι “παραβιάζουν τούς όρους τής κοινότητας” ή είναι “ακατάλληλες για ανήλικους”. Εκεί που η “κοινότητα” (διάβαζε: στομάχι της καταναλωτικής ανθρωποφάρμας) απαιτεί τα κοτόπουλα να φτάνουν τα δύο κιλά μέσα σε σαράντα μέρες (αντί για έξι μήνες), πριν σφαχτούν με συνοπτικές διαδικασίες. Τις ντροπές της ξέρει καλά να τις κρύβει η “φιλόζωη” και “πολιτισμένη” κοινωνία. Ένα λευκό ματωμένο σκυλί όμως δεν σώζει την παρτίδα… Το αίμα είναι αίμα, σε όποιο φόντο κι αν χυθεί. Κι όπου το αίμα δεν χύνεται έξω αλλά ματώνει το μέσα, τι γίνεται καλή μου κοινωνία; Ψωνίζεις με το μάτι και με το κοντράστ καλή μου και ψυχόπονη κοινωνία.

Δίπλα-δίπλα με τις απαγορευμένες εικόνες από τρυφερά κοτοπουλάκια εκτροφής την ώρα που τους κόβουν τα ράμφη, δίπλα από τις εικόνες με τα νεογέννητα αρσενικά κοτοπουλάκια που αλέθονται ζωντανά γιατί είναι άχρηστα στη βιομηχανία εκτροφής, τις εικόνες από τα γουρούνια που τους καίνε το κεφάλι με τα ηλεκτροσόκ (…ανθρώπινη μεταχείριση το ονομάζουν αυτό), τα μοσχάρια που σπαρταράνε ακόμα ζωντανά ενώ τα τεμαχίζουν για κρέας, είναι και οι απαγορευμένες εικόνες αρκετών αυτιστικών ανθρωποζώων τα οποία -με απόφαση Εισαγγελέων- καταλήγουν δεμένα για μήνες ή για χρόνια στα κρεβάτια τού ψυχιατρείου.

Κι ενώ λοιπόν, διάφοροι φιλόζωοι ινφλουένσερς …ολοφύρονται ότι το π.χ. παστούρωμα του γαϊδάρου (δέσιμο των ποδιών μεταξύ τους) συνιστά “βάρβαρη” κακοποίηση ζώου, δεν τους βλέπω να δείχνουν την ίδια ευαισθησία για το δέσιμο των νεαρών αυτιστικών ανθρωποζώων στα κρεβάτια με ιμάντες. Δεν τους βλέπω να δείχνουν την ίδια ευαισθησία για τις μηχανικές καθηλώσεις ασθενών, οι οποίες, mutatis mutandis, συνιστούν κακοποίηση τού ανθρωποζώου με ψυχική διαταραχή, νομιμοφανή κακοποίηση, με την ευγενική χορηγία της Εισαγγελίας, υπό την ακόμη πιο ευγενική αιγίδα τής φιλάνθρωπης ψυχιατρικής επιστήμης, και μάλιστα με τις ευλογίες τής “πολιτισμένης” και “φιλόζωης” κοινωνίας.

Η δε Εισαγγελία βιάζεται να φανεί “ευαίσθητη” και με περισσή σπουδή εκδίδει και διακινεί προς πάσα κατεύθυνση…αυστηρές εγκυκλίους για την κακοποίηση των ζώων, ενώ συστηματικά “ξεχνά” και αγνοεί τα ανθρωποζώα με ψυχική διαταραχή, και δεν τούς αναγνωρίζει κανένα δικαίωμα, κι ας είναι ζώα κι αυτά, και μάλιστα έλλογα και πολιτικά. Κι ας έχουν ψηφιστεί κι ένα κάρο αντιρατσιστικοί νόμοι (sic), κι ας υπερθεματίζουν όλοι οι αγοραίοι εγχώριοι και οι εξωχώριοι “ανθρωπιστές” για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Για τα δε κοτοπουλάκια στα ορνιθοτροφεία, ούτε λόγος…

Προφανώς στη φάρμα των ζώων κάποια ζώα είναι πιο ίσα από τα άλλα ζώα, κυριολεκτικά. Κανένας “ευαίσθητος” Εισαγγελέας δεν φαίνεται να προτίθεται να διαρρήξει την ανίερη συμμαχία με τον ψυχίατρο, ούτε να διαταράξει τις φατρίες που νέμονται την ψυχική ασθένεια και την αναπηρία. Πάνω σε αυτό το δίπολο έχει στηθεί η μεταμοντέρνα Ιερά Εξέταση τουλάχιστον τα τελευταία 70 χρόνια, εφαρμόζοντας συμπυκνωμένη γνώση αποσταγμένη από τα σπλάχνα αλήστου μνήμης καθεστώτων. Πάνω στην αναπτυξιακή διαταραχή έχουν στηθεί χοντρές μπίζνες με υπηρεσίες παιδοψυχιατρικές, εργοθεραπευτικές, λογοθεραπευτικές. Γνωρίζει πολύ καλά ο κάθε Εισαγγελέας ότι εκεί που τελειώνουν οι νομιμοφανείς, πλην φτωχές αιτιολογίες του, ξεκινούν οι καλές μπίζνες και ο ολοκληρωτικός ψυχιατρικός καταναγκασμός. Για την ακρίβεια τα επιτρέπει. Γνωρίζει πολύ καλά ότι πρέπει να συντηρεί το στίγμα και τον Αποδιοπομπαίο Τράγο· μ’ ένα σμπάρο δυο τρυγόνια: και η μπιγκ μπίζνες ευχαριστημένες και η καλή κοινωνία ήσυχη, με το επίχρισμα τής ευαισθησίας βεβαίως-βεβαίως! Αλλά κι ο τράγος (αποδιοπομπαίος ή μη) ζώο είναι, και έχει και αυτός δικαιώματα με ό,τι αυτό συνεπάγεται στην πραγματικότητα που εγκαθίσταται. Τι, όχι; Αφήνονται τα ανθρωποζώα δεμένα στα κρεβάτια υπό το πρόσχημα ότι είναι κίνδυνος για τον εαυτό τους και για τους άλλους, και λύνονται τα άλλα ζώα; Τι είδους ιδεολογία είναι αυτή που διακρίνει τα αυτιστικά ανθρωποζώα (όπως εγώ) από τα άλλα ζώα τού θεού; Τι είδους εποχή είναι αυτή που η ζωή ενός ψυχικά πάσχοντος ανθρώπου είναι κάτω ακόμα και από αυτή ενός σκύλου, ενώ ταυτόχρονα για τις κότες και τα γουρούνια δεν υπάρχει κανένας φιλοζωικός οίκτος; Ένας Αλεξανδρινός ποιητής, σε μια αποστροφή του, παροτρύνοντας το αναγνωστικό κοινό να αγαπά τους ποιητές, έχει πει ότι η ζωή τού Ποιητή αξίζει όσο ενός σκύλου, ανοίγοντας δρόμο σε τρομακτικές ειρωνείες, σε αιρετικές αλήθειες τού κόσμου όταν αυτός συμπληρώνει τον κύκλο. Κι αν και η δική μου η ζωή, στον κύκλο που ανοίγει, αξίζει τουλάχιστον όσο ενός σκύλου, έχω αυτοδίκαια τη νομιμοποίηση να φέρομαι απόλυτα κυνικά στην “ευαίσθητη” και “πολιτισμένη” φιλόζωη κοινωνία των ημερών μας.

Όπου ακούς πολλά κεράσια κράτα μικρό καλάθι. Όταν μια πολιτεία α λα γκρέκα, κατ’ απαίτηση μιας κάποιας “κοινωνίας των πολιτών”, ομιλεί επιπόλαια και νομοθετεί καθ’ υπερβολή για τα άλογα ζώα, μόνο και μόνο για να ρίξει στάχτη στα μάτια των έλλογων σταβλισμένων ζώων που από ιδρύσεως τού ελληνικού κράτους ζητούν κράτος δικαίου κι ακόμα δεν το έχουν, μαύρο φίδι που μας έφαγε. Όταν σε μια καταγγελλόμενη (ενίοτε υπερβολική, δόλια, εκδικητική ή για επικοινωνιακούς λόγους) κακοποίηση ζώου, μπορούν να δηλώσουν παράσταση πολιτικής αγωγής όλοι οι αυτόκλητοι σωματειακώς οργανωμένοι φιλόζωοι, ενώ στην κακοποίηση μίας αυτιστικής από σύσσωμο το κράτος και την ιατρική, τρεις (με ονόματα) Εισαγγελείς απαγορεύουν την πολιτική αγωγή στον μηνυτή-σύζυγό της, και μάλιστα νομιμοποιούν σαδιστικά την ιατροδιοικητική κακοποίηση, τότε η ζωή ενός ανθρώπου ψυχικά πάσχοντος αξίζει λιγότερο κι από την πιο φτηνή κονσέρβα-τροφή ενός σκύλου. Αυτή είναι η Δικαιοσύνη των Φιλισταίων Ελλήνων Εισαγγελέων και Δικαστών.

Όσο για τα σωματεία, χιλιάδες τον αριθμό, που δήθεν κόπτονται και μάχονται για την προστασία των αναπήρων, θα μας είχανε πείσει αν είχαν απαιτήσει και πετύχει να υπάρχει ένας νόμος σαν τους 4039/2012 και 4509/2017 για τους ψυχικά πάσχοντες και ειδικά τους αυτιστικούς. Αλλά ποιος θα το κάνει αυτό; Ο τσοπάνης τού αναπηρικού κινήματος και το πανελλαδικό franchise σύστημά του; Είναι πολλά τα λεφτά και τα πολιτικά αλισβερίσια. Και ο αυτιστικός δεν έχει ούτε καν όνομα. Πού να ήξεραν οι σκύλοι τι πολιτικά παιχνίδια εξωραΐζει και συγκαλύπτει η “ζωοφιλία”… Η απάντηση στο ερώτημα “Ποιος σκότωσε το σκύλο τα μεσάνυχτα” είναι εδώ. Τον σκότωσαν οι Εισαγγελείς, και μάλιστα σε όλες τις βαθμίδες. Κόρακας Κοράκου μάτι δεν βγάζει. Και δεν υπάρχει περίπτωση να ακουστεί ποτέ ότι κάποιος σταβλισμένος πολίτης κακοποίησε Κόρακα. Δεν υπάρχει…

Και ένα Κουίζ για το τέλος. Πόσοι Εισαγγελείς “Προστασίας Αναπήρων” χρειάζονται για να διατάξουν τρεις χιλιάδες (3000) ακούσιες νοσηλείες σε ψυχιατρικά ιδρύματα μέσα σε ένα έτος, μόνο στην Αττική; Το νούμερο είναι πραγματικό και αυτή είναι η Δικαιοσύνη στην Ελλάδα. Όσο για την έξαρση της ζωοφιλίας και τον παροξυσμικό κοινωνισμό της στην Ελλάδα, ας μου επιτραπεί ένα δηκτικό σχόλιο. Η οργανωμένη κοινωνία των ζωο-ανθρωπόφιλων πολιτών στην Ελλάδα δεν φαίνεται να έχει κανένα πρόβλημα που η Εισαγγελία βάζει αφειδώς υπογραφές για να χαπακώνονται ασύστολα και να δένονται χειροπόδαρα τα έλλογα ζώα στα ψυχιατρικά κρεβάτια, ενώ την ίδια στιγμή αντιμετωπίζει (και η μεν και η δε) το παστούρωμα τού γαϊδάρου ως “βάρβαρη” κακοποίηση του άλογου ζώου.

Στο διχαστικό δίλημμα “τους αυτιστικούς ή τα σκυλιά” οι Έλληνες Εισαγγελείς επέλεξαν τα σκυλιά. Τι κόστιζε άραγε να πουν “και τους αυτιστικούς και τα σκυλιά”; Φοβάμαι ένα μέλλον, που δεν είναι μακριά, όπου φιλόζωοι Έλληνες Εισαγγελείς θα ταΐζουν τα σκυλιά τους φτηνό κρέας αυτιστικού από ψυχιατρικές φάρμες.

ΣΙΚΥΩΝΑ (Ν.Μ.)

Για την αντιγραφή και προσυπογραφή
Γιώργος Σαρανταυγάς, Διεθνολόγος
Σύζυγος της Ν.Μ., Γυναίκας με Σύνδρομο Asperger, Ζωγράφου

Υ.Γ.: Ένα ερώτημα για δυνατούς και ευαίσθητους ερευνητές-δημοσιογράφους. Πόσα άτομα στην Ελλάδα τελούν σε δικαστική συμπαράσταση; Πόσα δηλαδή άτομα, χαρακτηρισμένα με απόφαση δικαστηρίου ως ανίκανα να εκπροσωπήσουν τον εαυτό τους, έχουν χάσει μερικώς ή πλήρως το αυτεξούσιο και τη δικαιοπρακτική ικανότητα; Πρόκειται για επτασφράγιστο βιομηχανικό μυστικό τής Δικαιοσύνης και τής δικηγορίας.

Χρήσιμα λινκς για τον αναγνώστη:

https://www.vice.com/el/article/437mnn/zwntanoi-nekroi-sthn-psyxiatrikh-klinikh-fwtografies-toy-enoxoy-mystikoy-ths-ellhnikhs-koinwnias

https://www.lifo.gr/now/greece/77819

Από τη Γενεύη, μέσω Ισπανίας, μήνυμα συμπερίληψης στα (για άλλους λόγους) υπό κατάληψη σχολεία

Με αφορμή την πρόσφατη απόφαση 41/2017 της Επιτροπής των Ηνωμένων Εθνών για τα Δικαιώματα των ΑμεΑ αναφορικά με τη λεγόμενη “Συμπεριληπτική Εκπαίδευση”

01.10.2020

του Γεωργίου Σαρανταυγά
Διεθνολόγου, συζύγου γυναίκας με αυτισμό

 

Γενεύη, 21 Σεπτεμβρίου 2020. Η Επιτροπή των Ηνωμένων Εθνών για τα Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρίες, δηλαδή ο θεματοφύλακας της ομώνυμης Σύμβασης, αναρτά στην ιστοσελίδα της μια απόφαση-ορόσημο στη νέα πραγματικότητα που ευαγγελίζονται και προωθούν τα Ηνωμένα Έθνη για τα Άτομα με Αναπηρία. Δεν έχει σημασία πόσο εγώ, προσωπικά, συμφωνώ ή πόσο διαφωνώ με αυτή την απόφαση ή με τον προσανατολισμό των πολιτικών των Ηνωμένων Εθνών. Σημασία έχει να καταστεί γνωστή και να κατανοηθεί η είδηση που εισάγει στην πράξη νέα ήθη και νέες αντιλήψεις για το τι είναι λογικό και δίκαιο δικαίωμα των ατόμων με αναπηρίες. Οι γονείς των παιδιών με αναπηρίες, αν βρουν το θάρρος να δουν αυτήν την ανακοίνωση, θα νοιώσουν το έδαφος να έχει φύγει ήδη κάτω από τα πόδια τους.

Θα επιχειρήσω συνοπτικά να περιγράψω το πλαίσιο έκδοσης και το μήνυμα που μεταφέρει αυτή η ανακοίνωση της Επιτροπής των Ηνωμένων Εθνών για τα Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρίες (CRPD Committee). Σύμφωνα με την ανάρτηση, η Επιτροπή αυτή των Ηνωμένων Εθνών φαίνεται να δέχτηκε το 2017 μια προσφυγή Ισπανών γονέων παιδιού με Σύνδρομο Down, με την οποία οι γονείς καταγγέλλουν ότι η Ισπανική Πολιτεία (δηλαδή η Κυβέρνηση της χώρας) παραβίασε το δικαίωμά που τους παρέχει η Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για τα Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρίες να αξιώσουν να συμμετέχει το παιδί τους σε κανονικό (mainstream) και όχι σε ειδικό σχολείο. Η Επιτροπή των Ηνωμένων Εθνών, λειτουργώντας εν είδει δικαστηρίου, αποφάσισε ότι η Ισπανία απέτυχε να αξιολογήσει τις ειδικές ανάγκες-απαιτήσεις του παιδιού και να ενεργήσει αναλόγως ώστε να καταστεί δυνατό να παραμείνει το παιδί στην κανονική (mainstream) εκπαίδευση. Αντιγράφω την επίσημη διατύπωση από το αγγλικό κείμενο: “In its first decision on the right to inclusive education, the Committee concluded that Spain failed to assess the child’s specific requirements and to take reasonable steps that could have allowed him to remain in mainstream education. Thus the State party failed to fulfil its obligations under the Convention on the Rights of Persons with Disabilities”.

Το εξόχως σημαντικό, για την ακρίβεια σημειολογικό, είναι ότι πρόκειται για την πρώτη απόφαση αυτής της Επιτροπής με την οποία κρίνεται παραβίαση από κάποια χώρα του δικαιώματος στη “συμπεριληπτική εκπαίδευση – inclusive education”. Πρόκειται δηλαδή για ένα είδος νομολογίας επί του συγκεκριμένου (αμφιλεγόμενου και φλέγοντος) ζητήματος, και μάλιστα σε επίπεδο διεθνούς / οικουμενικού (sic) δικαίου. Εμμέσως-αμέσως, λοιπόν, δημιουργείται έδαφος που νομιμοποιεί πλέον τον περιορισμό και την προοδευτική κατάργηση της ειδικής εκπαίδευσης.

Είναι αξιοσημείωτο ότι στην ανακοίνωσή της η Επιτροπή από τη μία κάνει λόγο εμμέσως-αμέσως για ειδικές ανάγκες και απαιτήσεις τού ατόμου με Σύνδρομο Down, και από την άλλη στηλιτεύει την ένταξη τού ατόμου αυτού σε Ειδικό Σχολείο. Είναι σαφές στο σκεπτικό τής απόφασης τής επιτροπής ότι αυτό που προωθεί είναι compact σχολεία για όλους ανεξαιρέτως, και βέβαια δεν μας λέει πώς μέσα στο compact σχολείο μπορούν να χωρέσουν δομές-λειτουργίες -μονάδες-υπομονάδες-διαδικασίες κ.α., χωρίς να υπονομεύεται και να απειλείται η ποιότητα και η αποδοτική [για όλους] λειτουργία τού mainstream σχολείου, όπως δεν μας λέει πώς αντικειμενικές διαφοροποιήσεις και χάσματα μπορούν να εξισορροπηθούν και να γεφυρωθούν προς όφελος ενός εκάστου. Κι εδώ τίθεται, εύλογα, ερώτημα για ένα παιδί με ιδιαίτερα υψηλό Δείκτη Νοημοσύνης, το οποίο θα πρέπει να συμπορευτεί στην εκπαιδευτική διαδικασία με ένα παιδί με χαμηλό Δείκτη Νοημοσύνης, και αυτό είναι μια πραγματικότητα και όχι πιθανότητα. Τι ωφελεί αυτό τα εν λόγω άτομα, όταν η μόνη δικαιολογητική βάση τής προτεινόμενης και προωθούμενης διαχείρισης είναι η μη ορισμένη έννοια της “καταπολέμησης τού αποκλεισμού” και τής κατάρριψης των “στερεοτύπων”. Διότι, στην πράξη, ειδικές ανάγκες, και μάλιστα έξτρα ειδικές, έχει και ένα παιδί με 140 Δείκτη Νοημοσύνης, τις οποίες δεν μπορεί αντικειμενικά να τις καλύψει το mainstream σχολείο. Στην επίλυση αυτού τού προβλήματος δεν υπεισέρχεται η Επιτροπή για τα Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρίες (CRPD Committee).

Παραθέτω παρακάτω, ορισμένα ακόμα από τα πιο σημαντικά τμήματα της ανακοίνωσης, τόσο το αγγλικό κείμενο όσο και μετάφρασή του:

“Δεν φαίνεται οι Αρχές του Κράτους-μέλους (Ισπανίας) να έχουν πραγματοποιήσει εξονυχιστική αξιολόγηση ή σε βάθος λεπτομερειακή μελέτη των εκπαιδευτικών αναγκών του (σ.σ. του παιδιού) και των εύλογων προσαρμογών που θα απαιτούνταν προκειμένου να του δοθεί η δυνατότητα να συνεχίσει να παρακολουθεί ένα κανονικό σχολείο, ανέφερε το μέλος της Επιτροπής Markus Schefer”.
“It does not appear that the State party’s authorities have carried out a thorough assessment or an in-depth, detailed study of his educational needs and the reasonable accommodations that he would have required to be able to continue attending a mainstream school,” said Committee member Markus Schefer.

“Η Επιτροπή απαίτησε από την Ισπανία να διασφαλίσει ότι ο Rubén (σ.σ. το όνομα του παιδιού), ο οποίος στην παρούσα φάση βρίσκεται σε ιδιωτικό κέντρο ειδικής αγωγής για σπουδαστές με ειδικές ανάγκες, θα γίνει δεκτός σε ένα πρόγραμμα συμπεριληπτικής επαγγελματικής εκπαίδευσης, επιπλέον ότι θα του δοθεί αποζημίωση και ότι οι ισχυρισμοί του για παραβίαση του δικαιώματός του θα ερευνηθούν αποτελεσματικά”.
The Committee requested that Spain ensures Rubén, who is currently in a private special education centre for students with special needs, is admitted to an inclusive vocational training programme; that he is given compensation, and that his allegations of abuse are effectively investigated.

“Μεταξύ άλλων συστάσεων, η Επιτροπή επίσης συνιστά στην Ισπανία να εξαλείψει κάθε εκπαιδευτικό διαχωρισμό των σπουδαστών με αναπηρίες τόσο στα σχολεία ειδικής εκπαίδευσης όσο και στις εξειδικευμένες μονάδες εντός των κανονικών (mainstream) σχολείων, όπως και να διασφαλίσει ότι οι γονείς των μαθητών με αναπηρίες δεν θα διώκονται όταν διεκδικούν το δικαίωμα των παιδιών τους στη συμπεριληπτική εκπαίδευση”.
“Among other recommendations, the Committee also urged Spain to eliminate any educational segregation of students with disabilities in both special education schools and specialised units within mainstream schools, and to ensure that parents of students with disabilities are not prosecuted for claiming their children’s right to inclusive education”.

Η εν λόγω απόφαση της Επιτροπής CRPD είναι η υπ’ αριθμόν 41/2017 και φέρει ημερομηνία έκδοσης την 18η Σεπτεμβρίου 2020. Η αρχική προσφυγή των Ισπανών γονέων φαίνεται να έχει κατατεθεί στην Επιτροπή στις 2 Μαΐου 2017. Εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι η Επιτροπή των Ηνωμένων Εθνών, καίτοι έχει εκδώσει την ανακοίνωσή της για την απόφαση στα αγγλικά, διαθέτει το σώμα της απόφασης μόνο στην Ισπανική γλώσσα και όχι στα αγγλικά και στις άλλες γλώσσες εργασίας της (γαλλική, αραβική, ρωσική, κινέζικη). Αυτό δυσκολεύει την δυνατότητά μας να μελετήσουμε το σκεπτικό της απόφασης και τα στοιχεία της προσφυγής. Αξίζει όμως, στο σημείο αυτό, να δώσουμε κάποιες πρώτες πληροφορίες και να κάνουμε κάποιες επισημάνσεις που αφορούν άμεσα την Ελλάδα.

Η αμέσως επόμενη απόφαση της Επιτροπής, δηλαδή η υπ’ αριθμόν 42/2017 αφορούσε σε δική μου προσφυγή κατά της Ελλάδος, με την οποία κατήγγειλα τη χώρα (Ελλάδα) ότι εκτελεί μέσω του ΚΕ.Π.Α. πογκρόμ κατά των Ελλήνων αναπήρων και ειδικά κατά των ατόμων με αυτισμό. Πρόκειται για την μοναδική ελληνική προσφυγή που έχει κατατεθεί μέχρι σήμερα. Γιατί άραγε καμιά ελληνική ΜΚΟ και κανένας φορέας του θεσμισμένου αναπηρικού κινήματος δεν έχει καταγγείλει μέχρι σήμερα τα ΚΕ.Π.Α. στην Επιτροπή των Ηνωμένων Εθνών; Η κύρια καταγγελία μου, η οποία κατατέθηκε στις 21 Μαρτίου 2017, αφορούσε πρωτίστως στην ολοκληρωτική παραποίηση της πάθησης της συζύγου μου (ατόμου με αυτισμό – Σύνδρομο Asperger) από τις επιτροπές των ανωνύμων ιατρών του ΚΕ.Π.Α. και την συγκάλυψη από τους ελεγκτικούς μηχανισμούς και την Κυβέρνηση του κ. Τσίπρα. Την προσφυγή μου συνόδευε καταγγελία για μη ενεργοποίηση και μη εξειδίκευση της εφαρμογής της Σύμβασης από την Ελλάδα, ενώ διατύπωνα επίσημο και πλήρως τεκμηριωμένο αίτημα για την άμεση διενέργεια έρευνας (inquiry) στην Ελλάδα αναφορικά με την καταγγελλόμενη βαριά και συστηματική παραβίαση θεμελιωδών δικαιωμάτων των ΑμεΑ και των δικαιωμάτων που προβλέπονται από τη Σύμβαση. Κατέθεσα στην Επιτροπή περισσότερες από 300 σελίδες εγγράφων και αποδεικτικού υλικού (μεταφράσεις νόμων και υπουργικών αποφάσεων, αποφάσεις οργάνων του ΚΕ.Π.Α., δημόσιες καταγγελίες, κ.α.). Το περίεργο με την προσφυγή μου είναι ότι, ενώ η Ελλάδα επρόκειτο να αξιολογηθεί τον Σεπτέμβριο του 2019 από την Επιτροπή (σ.σ. προς τούτο μετέβη ελληνική αντιπροσωπεία 30 περίπου ατόμων στη Γενεύη), η Επιτροπή βιάστηκε να κλείσει όπως-όπως την προσφυγή μου τον Απρίλιο του 2019, και μάλιστα εξέδωσε την απόφασή της ειρωνικά στις 2 Απριλίου (σ.σ. παγκόσμια ημέρα του Αυτισμού). Για τους μη γνωρίζοντες, να αναφέρουμε ότι η πολυεθνική Επιτροπή αυτή απαρτίζεται από 18 μέλη, στην πλειονότητά τους άτομα με κάποια αναπηρία. Η Επιτροπή αποφασίζει επί των ατομικών προσφυγών στη βάση εισήγησης που γίνεται από κάποιον Special Rapporteur. Δυστυχώς, όπως συμβαίνει με τα ΚΕ.Π.Α., το όνομα του Εισηγητή Special Rapporteur δεν γνωστοποιείται.

Στην περίπτωση της προσφυγής μου, ο ανώνυμος Special Rapporteur φέρεται να εισηγήθηκε στην Επιτροπή ότι η σύζυγός μου, την πάθηση της οποίας παραποίησαν ολοκληρωτικά οι ανώνυμοι ιατροί του ΚΕ.Π.Α., θα πρέπει να πάει στο Διοικητικό Δικαστή για να κάνει εκείνος (εκτελεστή!) ιατρική διάγνωση και να αποφασίσει μονομερώς από ποια πάθηση πάσχει η σύζυγός μου. Αν δηλαδή έχει το Σύνδρομο Asperger που διέγνωσε ο θεράπων ιατρός της ή αν έχει την άσχετη ψυχιατρική πάθηση που τής φόρτωσαν στο κεφάλι οι ανώνυμοι ιατροί του ΚΕ.Π.Α. προκειμένου να μην της πιστοποιήσουν το 67% και τη δια βίου αναπηρία της. Επισημαίνεται ότι τον Αυτισμό της συζύγου μου τον έχει επισήμως διαγνώσει η Ψυχιατρική Κλινική του Δημοσίου Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Ιωαννίνων, και συγκεκριμένα ο Δ/ντής αυτής και Καθηγητής Ψυχιατρικής κ. Βενετσάνος Μαυρέας, ο οποίος τυγχάνει να είναι μέλος της ομάδας των τριών επιστημόνων που έχουν μεταγράψει στα ελληνικά το ιατρικό εγχειρίδιο ψυχιατρικών παθήσεων ICD-10, δηλαδή το επίσημο εγχειρίδιο του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας. Για αυτή την Επιτροπή των Ηνωμένων Εθνών ομιλούμε, όπου ένας τυφλός Νιγηριανός που εκτελεί χρέη Προέδρου, όπως και 15 άλλοι που είναι μέλη της και έχουν κάποια αναπηρία, υπήρξαν τόσο κυνικοί με την Ελληνίδα αυτιστική σύζυγό μου ώστε με προκάλεσαν να τους επιστρέψω την προσβολή και να δεσμευτώ ότι θα είμαι εμπόδιο στις μεθοδεύσεις τους. Ευθέως έθεσα στα μέλη της Επιτροπής το ερώτημα αν η δική τους αναπηρία έχει διαγνωστεί και πιστοποιηθεί από ανώνυμο γιατρό ή από διοικητικό δικαστή. Εννοείται ότι δεν πήρα απάντηση.

Εννοείται ότι, ένεκα απουσίας Αρχών Κράτους Δικαίου στις τάξεις των Ηνωμένων Εθνών, η απόφαση 42/2017 της Επιτροπής δεν μπορεί να ελεγχθεί από κανέναν, ούτε προσφέρεται στον προσφεύγοντα (σε εμένα δηλαδή) το δικαίωμα τής έφεσης. Προσφέρεται ένα κάποιο δικαίωμα “αναψηλάφησης” (review), το οποίο επικαλέστηκα, ωστόσο το Γραφείο τού Ύπατου Αρμοστή αρνήθηκε κατηγορηματικά κάθε περαιτέρω διερεύνηση. Είναι σαφές ότι έπρεπε να προστατευτεί το ΚΕ.Π.Α., οι εγχώριοι νταβατζήδες τής αναπηρίας και η κυβέρνηση τού κ. Τσίπρα. Μάλιστα ήταν η κυβέρνηση τού κ. Τσίπρα εκείνη που υπέδειξε στον Special Rapporteur των Ηνωμένων Εθνών τον τρόπο χειρισμού τής προσφυγής, καταστρατηγώντας ακόμα και το διπλωματικό πρωτόκολλο και βάζοντας τον πολιτικό προϊστάμενο τού ΚΕ.Π.Α. -και ΓΓ τού Υπ. Εργασίας- να αντικρούσει την προσφυγή μου ενώπιον των Ηνωμένων Εθνών, και όχι το αρμόδιο από το νόμο Υπουργείο Εξωτερικών. Ένεκα και αυτού μόνο τού χειρισμού, τα Ηνωμένα Έθνη όφειλαν να κατέβουν την άλλη μέρα στην Ελλάδα και να έχουν αποπέμψει την Ελληνίδα Πρέσβη στη Γενεύη. Όμως, οι υποθέσεις των πρωτοκλασάτων Προτεκτοράτων διευθετούνται από απόσταση· αρκεί ένας ανώνυμος Special Rapporteur να σηκώσει το τηλέφωνο. Το οξύμωρο με την ιστορία των δικαιωμάτων τής αναπηρίας στην Ελλάδα είναι ότι ο Πρόεδρος τής ΕΣΑμεΑ, ο οποίος τυγχάνει και Πρόεδρος τού Ευρωπαϊκού Φόρουμ για την Αναπηρία, φέρεται να έχει υπάρξει ως ένας από τους μεγαλύτερους θιασώτες τής Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για τα Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρίες. Τώρα, πως γίνεται ένας τέτοιος διεθνούς εμβέλειας και αναπτυγμένης αντίληψης δικαίου παράγοντας της αναπηρίας να αποσιωπά για χρόνια τη Σύμβαση και να συναινεί στην ανωνυμία των ιατρών των Επιτροπών του ΚΕ.Π.Α., ενώ επί δέκα χρόνια να κάνει ότι δεν ακούει τις κραυγές των θυμάτων του ΚΕ.Π.Α., αυτό δεν είναι δύσκολο να εξηγηθεί. Η ΕΣΑμεΑ συμμετέχει παντού. Και όπου ανοίγει δημόσιο μαγαζί, οι Κυβερνήσεις έχουν κρατημένη μια θέση για την ΕΣΑμεΑ στα Διοικητικά Συμβούλια. Ξέχωρα οι άμεσες οι επιχορηγήσεις από τον Προϋπολογισμό και οι επιδοτήσεις εκατομμυρίων από το ΕΣΠΑ. Χρειάστηκε, ύστερα από οκτώ χρόνια ανώνυμης εγκληματικής δράσης των επιτροπών του ΚΕ.Π.Α., να πάω εγώ ο ίδιος με προσφυγή μου στην Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα για να κριθεί ως παράνομο το απόρρητο των ονομάτων των ιατρών-σφαγέων του ΚΕ.Π.Α. (απόφαση 20/2019 της ΑΠΔΠΧ / Σαρανταυγάς κατά ΕΦΚΑ-ΚΕ.Π.Α.). Ακόμα και μετά από αυτό, ο Πρόεδρος της ΕΣΑμεΑ είχε το θράσος να παρουσιάσει την αποκαθήλωση της ανωνυμίας ως κατόρθωμα της οργάνωσής του.

Έλληνες γονείς παιδιών με αναπηρίες, δεν έχω να σας πω τίποτ’ άλλο. Κλείνω με μια πολύ κρίσιμη παρατήρηση-πληροφορία. Η πολιτική σήμερα, ειδικά σε τομείς όπως τα ανθρώπινα δικαιώματα, παράγεται με σκιώδεις τρόπους και εισάγεται και εγκαθίσταται με μέσα και μηχανισμούς που είναι εκτός παρατήρησης και ελέγχου από τον απλό πολίτη. Απλά, κάποια στιγμή διαπιστώνεις ότι έχουν αλλάξει τα ήθη, χωρίς να καταλαβαίνεις πώς έγινε αυτό και από ποιους έγινε αυτό. Και αν νομίζεις ότι αντιστέκεσαι και διεκδικείς στο ορατό πεδίο της πολιτικής, και ότι εκεί κρίνονται οι αγώνες, μάλλον έχεις χάσει επεισόδια. Δικαιολογημένα, αφού ο κόσμος της κυβερνητικής έχει γίνει τόσο σύνθετος, τόσο πλουμιστός και θεατρινίστικος, ώστε δεν καταφέρνεις να συλλάβεις την πλοκή και δεν μπορείς να κατανοήσεις ολόκληρο το αφήγημα. Οι μέθοδοι για την εισαγωγή οικουμενικών (sic) πολιτικών νέας κοπής αναπτύσσονται και υλοποιούνται πέρα και έξω από αυτό που βλέπεις. Το έδαφος στρώνεται από τις διεθνείς Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις και τα κάθε λογής όργανα του διεθνούς συστήματος, μεταξύ αυτών το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και οι διάφορες Επιτροπές (Treaty Bodies) των Ηνωμένων Εθνών, στο πλαίσιο της κατευθυνόμενης / κατά παραγγελία νομολογίας, δια του λεγόμενου strategic litigation. Με άλλα λόγια, η απόφαση 41/2017 της Επιτροπής των Ηνωμένων Εθνών για τη συμπεριληπτική εκπαίδευση, η οποία φαινομενικά αφορά μόνο την Ισπανία, ανοίγει το δρόμο για τη συμπεριληπτική εκπαίδευση σε όλες τις χώρες που συμμετέχουν στη Σύμβαση. Οι γονείς παιδιών με αναπηρία στην Ελλάδα δεν έχουν καταλάβει ότι το λάβαρο του σχολείου της ειδικής αγωγής έχει ήδη πέσει. Η Ελλάδα, εμμέσως-αμέσως, θα υποχρεωθεί να προσαρμόσει τις πολιτικές της στην κατεύθυνση που ανοίγει αυτή η απόφαση. Και τότε οι πολιτικοί θα σου πουν ότι δεν μπορούν να κάνουν διαφορετικά, διότι δεν το επιτρέπουν ανειλημμένες υποχρεώσεις τις χώρας από διεθνείς συμβάσεις ή ότι την εγκυρότητα των νέων επιλογών πολιτικής την εξασφαλίζει η προέλευσή τους, δηλαδή οι διεθνείς οργανισμοί και οι ντιρεκτίβες τους, και ότι είναι οι μόνες ορθές πολιτικές επειδή οι “ειδικοί” διεθνώς αυτές προτείνουν. Και τότε θα σου δείξουν ως καλό παράδειγμα και ορθή πρακτική ένα κάποιο στημένο στιγμιότυπο από την Ισπανία μαζί με την απόφαση 41/2017 ως διαπιστευτήριο.

Η τόσο κρίσιμη απόφαση 41/2017 της Επιτροπής για την Ισπανία (που όμως είναι πιλότος για τις πολιτικές αναπηρίας σε όλες τις χώρες που έχουν υπογράψει τη Σύμβαση και το Συνοδευτικό Πρωτόκολλο αυτής) η οποία αφορά στη συμπεριληπτική εκπαίδευση, είναι διαθέσιμη μόνο στην Ισπανική Γλώσσα (σ.σ. κάτι που εμποδίζει τη διάδοση της πληροφορίας στον μη Ισπανόφωνο κόσμο). Γιατί άραγε;
https://tbinternet.ohchr.org/_layouts/15/treatybodyexternal/Download.aspx?symbolno=CRPD%2fC%2f23%2fD%2f41%2f2017&Lang=en
Η σχετική σύντομη ανακοίνωση, που μόνο αυτή είναι διαθέσιμη στα αγγλικά, βρίσκεται εδώ:
https://www.ohchr.org/EN/NewsEvents/Pages/DisplayNews.aspx?NewsID=26263&LangID=E
Είχε προηγηθεί σχετική επιτόπια έρευνα στην Ισπανία, το 2017, από αποστολή “ειδικών”, η οποία οδήγησε στην έκδοση σύστασης (recommendation):
https://www.ohchr.org/EN/NewsEvents/Pages/DisplayNews.aspx?NewsID=23135&LangID=E
Από σχετική αναζήτηση στο διαδίκτυο, το μόνο διαθέσιμο ρεπορτάζ για τα πρόσωπα της προσφυγής είναι εκείνο που δίδεται στην ιστοσελίδα του GEM Report της UNESCO (δηλ. ενός άλλου πλοκαμιού του συστήματος Η.Ε.):
https://gemreportunesco.wordpress.com/2020/05/19/alejandro-calleja-a-father-fighting-for-his-sons-right-to-an-inclusive-education-in-spain/
Στο σύνδεσμο που ακολουθεί μπορεί κανείς να έχει πρόσβαση στην ελεεινή απόφαση 42/2017 της Επιτροπής των Ηνωμένων Εθνών που αφορά στη δική μου προσφυγή: https://tbinternet.ohchr.org/_layouts/15/treatybodyexternal/Download.aspx?symbolno=CRPD%2fC%2f21%2fD%2f42%2f2017&Lang=en

Για ποια “συμπεριληπτική εκπαίδευση” μας παραμυθιάζει η Επιτροπή των Ηνωμένων Εθνών, όταν στην περίπτωση τής Ελληνίδας συζύγου μου δεν τής επιτρέπουν να έχει ούτε την επίσημα διαγνωσμένη πάθησή της, ούτε το θεμελιώδες δικαίωμα στην προστασία τής υγείας της; Η ίδια η Επιτροπή των Ηνωμένων Εθνών παραβίασε τη Σύμβασή της, καθώς στο άρθρο 25 αυτής προβλέπεται ότι η αναγνώριση τής αναπηρίας γίνεται εγκαίρως από επαγγελματίες υγείας και με σεβασμό στα δικαιώματα του ασθενούς και όχι από το διοικητικό δικαστή με εκτελεστή απόφαση!

Η Επιτροπή των Ηνωμένων Εθνών για τα δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρίες δεν έχει επιδείξει μέχρι σήμερα κανένα ενδιαφέρον ώστε να καταστεί γνωστή η ύπαρξή της και ο ρόλος της στους Έλληνες με αναπηρία. Αντιστοίχως, δεν φαίνεται να την ενδιαφέρει να γνωρίσουν, να κατανοήσουν και να διεκδικήσουν οι Έλληνες με αναπηρία τα δικαιώματά τους. Η προσφυγή μου, εν έτει 2017, και η διαχείρισή της από την Επιτροπή CRPD αποκάλυψαν ότι οι γηγενείς με αναπηρία έχουν λιγότερα δικαιώματα από ότι οι πρόσφυγες και οι μετανάστες με αναπηρία. Διεθνείς πολιτικές προτεραιότητες, θα πείτε. Προφανώς, στην Ελλάδα θα ήταν ιδιαίτερα βαρύ και δυσεξήγητο να βρίσκονται ταυτόχρονα δύο Ύπατες Αρμοστείες. Μια για τούς πρόσφυγες όλου τού κόσμου και μία για τους Έλληνες ανάπηρους, θύματα του ΚΕ.Π.Α. και των ανεξήγητα ατελείωτων μνημονίων. Άλλωστε, έπρεπε να στηριχθεί η Κυβέρνηση του κ. Τσίπρα, μιας και παρείχε μοναδικές και εξόχως σημαντικές για τη διεθνή και ευρωπαϊκή κοινότητα υπηρεσίες στη διαχείριση του μεταναστευτικού-προσφυγικού. Αν άνοιγε, εκείνη τη στιγμή, έρευνα για τα καταγγελλόμενα συστηματικά και διαρκή κρατικά εγκλήματα κατά των Ελλήνων αναπήρων (σ.σ. τα οποία νοούνται ως εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας), θα τιναζόταν στον αέρα η Κυβέρνηση του κ. Τσίπρα και τα συμβόλαιά της. Ας βγάλει ο καθένας τα συμπεράσματά του. Οφείλουμε, πάντως, να καταστήσουμε γνωστό ότι η Σύμβαση βγήκε ξαφνικά από το συρτάρι, όταν η Επιτροπή των Ηνωμένων Εθνών υποχρεώθηκε (ένεκα της προσφυγής μου) να ενημερώσει την κυβέρνηση τού κ. Τσίπρα ότι μια καταγγελία ενός αυτιστικού, χωρίς πάτρωνες και μεσάζοντες, έφτασε στη Γενεύη. Έτσι προέκυψε ο νόμος 4488/2017 με τον οποίο (μετά από πέντε χρόνια από την κύρωση της Σύμβασης από το ελληνικό Κοινοβούλιο) γίνεται μια πρόχειρη προσπάθεια εξειδίκευσης της εφαρμογής των προβλέψεων της Σύμβασης στο εσωτερικό.

Υπάρχουν και άλλα πολλά περίεργα με την Επιτροπή των Ηνωμένων Εθνών και την επιλεκτική ενασχόληση της σε επίπεδο μεμονωμένων δικαιωμάτων και χωρών. Ενδεικτικά αναφέρω ότι πριν από λίγους μήνες η Επιτροπή των Ηνωμένων Εθνών διαπόμπευσε διεθνώς την Ουγγαρία, κατηγορώντας την ότι εκτελεί βαριές και συστηματικές παραβιάσεις των δικαιωμάτων των ΑμεΑ, καθώς από έρευνα που διενήργησε ομάδα απεσταλμένων της στη χώρα διαπίστωσε ότι 55 περίπου χιλιάδες Ούγγροι πολίτες (σε πληθυσμό 8 εκατομμυρίων) βρίσκονται σε δικαστική συμπαράσταση. Εδώ και καιρό προσπαθώ να μάθω πόσοι Έλληνες πολίτες βρίσκονται σε δικαστική συμπαράσταση. Έχω φάει τον τόπο, ρωτώντας και ψάχνοντας, μα δεν μπορώ να βρω πουθενά ένα αριθμητικό στοιχείο. Γνωρίζω τουλάχιστον ότι κάθε χρόνο, στην Αττική μόνο, λαμβάνουν χώρα 3.000 ακούσιες νοσηλείες (σε ψυχιατρεία). Κι αυτό το ξέρει η Επιτροπή των Ηνωμένων Εθνών αλλά στην Ελλάδα …συμβαίνουν αυτά!

Τέλος, ίσως είναι χρήσιμο να παραθέσω κάποιες κρίσιμες λεπτομέρειες τής υπόθεσης τής συζύγου μου, οι οποίες έφεραν σε πολύ δύσκολη την Επιτροπή CRPD και την οδήγησαν στην ελεεινή απόφαση 42/2017. Έθεσα υπόψιν τής Επιτροπής, μεταξύ άλλων, ότι η αυτιστική σύζυγός μου, ούσα σπουδάστρια τής Σχολής Καλών Τεχνών υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει τη mainstream Σχολή Καλών Τεχνών, ένεκα τού ότι ο αυτισμός της σε συνδυασμό με τον ιδιαίτερα υψηλό δείκτη νοημοσύνης της (IQ 137) και το ιδιαίτερα υψηλό επίπεδο καλλιέργειάς της, την εμπόδιζαν (και την εμποδίζουν) να λειτουργήσει μέσα σε ένα χύδην mainstream (και μάλιστα χαμηλού και διαρκώς φθίνοντος ποιοτικού επιπέδου και επιπέδου οργάνωσης) εκπαιδευτικό περιβάλλον. Έθεσα επίσης υπόψιν τής Επιτροπής των Ηνωμένων Εθνών ότι τα “τζιμάνια” τής λεγόμενης Επιστημονικής Επιτροπής τού ΚΕ.Π.Α. εξαφάνισαν τον αυτισμό τής συζύγου με τη “δικαιολογία” ότι δεν υπάρχουν αυτιστικοί παντρεμένοι, πτυχιούχοι, εικαστικοί καλλιτέχνες και που να είναι γυναίκες που διαγνώστηκαν με αυτισμό στην ενήλικη ζωή. Προφανώς στις πολιτικές τής συμπερίληψης και τού κόμπακτ “σχολείου-φάρμας” που ευαγγελίζονται τα Ηνωμένα Έθνη, ό,τι περισσεύει κόβεται. Αυτή η περίεργη σύλληψη και σκιώδης προώθηση του νεολογισμού της “συμπερίληψης”, η οποία παραπέμπει σε αντίστροφα σχέδια ευγονικής, δια της απάλειψης της ιδιοφυΐας και της χαρισματικότητας, με έχει τρομάξει τα μάλα.

Ίσως και να μην άρεσε στα Ηνωμένα Έθνη ότι εγώ, ένας νευροτυπικός διεθνολόγος, παντρεύτηκα μια γυναίκα με αυτισμό και εξακολουθώ να είμαι σύντροφός της επί δεκατέσσερα έτη, και διεκδικώ την αξιοπρέπειά της και το δικαίωμά τής σε μία ζωή άξια τού διανοητικού τής επιπέδου. Τι ειρωνεία! Εγώ ο μη ανάπηρος, ο νευροτυπικός, να έχω απείρως μεγαλύτερη ενσυναίσθηση από την ανώτατη και υπερεθνική “ελίτ των αναπήρων”, κι εννοώ τα μέλη τής πολυεθνικής Επιτροπής CRPD. Δεν με ενδιαφέρει αν είναι ανίκανοι ή αν εκτελούν διατεταγμένη υπηρεσία. Αρνούμαι να καθοδηγεί τις πολιτικές στη χώρα μου μια τέτοια Επιτροπή και να καθηλώνει τη ζωή των Ελλήνων αναπήρων -και μη- σε στερεότυπα που μόνο η δική της ιδεολογία και η ψευδοθεσμική της ιδιότητα νομιμοποιεί.

Προσωπικά, αν ο Πρωθυπουργός τής χώρας ζητούσε τη Συμβουλή μου ως διεθνολόγου (και ως τού πλέον ενημερωμένου μελετητή τής Σύμβασης CRPD στην Ελλάδα), κι αφού πρώτα το νομικό του γραφείο είχε μελετήσει το σκεπτικό της ελεεινής απόφασης 42/2017 CRPD, θα τού πρότεινα για το καλό (σ.σ. το εθνικό και συμφέρον) τής Χώρας μας  και των πολιτών της με αναπηρία να εξετάσει τη δυνατότητα (κάτι το οποίο προβλέπεται νομικά) πλήρους αποχώρησης τής Ελλάδας από τη Σύμβαση CRPD. Εξάλλου και με στρατηγικούς και πολιτικούς όρους σκέψης, για μια Ελλάδα που έχει συντριβεί οικονομικά, δημοσιονομικά και δημογραφικά, είναι μονόδρομος, για να μην πω εθνικό καθήκον, η απαγκίστρωση από τα κοντράτα και τα κονκορδάτα των ευαγγελιστών τού αχαλίνωτου διεθνισμού και τού ισοπεδωτικού και εσχατολογικού μετανθρωπισμού.

Η ανάλυση/δημοσίευση είναι διαθέσιμη ολόκληση (11 σελίδες κειμένου) σε pdf αρχείο: Download